„Joga” pochodzi ze sanskrytu, czyli ze zbioru nauk indyjskich odnoszących się do metod opanowywania fizycznych i psychicznych funkcji organizmu ludzkiego. Metody te obejmują szereg medytacji, ćwiczeń ciała i nauki koncentracji.

Określenie „Joga” oznacza tyle co łączenie, ujawnienie oraz metodę. Mowa o dochodzeniu do stanów duchowych, łączeniu duszy z ciałem, wyzbywaniu się egzystencji materialistycznej. Osobowość emocjonalna, fizyczna oraz psychiczna powinny się podczas ćwiczeń integrować. „Joga” oznacza całość, bądź system działań, które prowadzą człowieka do wyzwolenia. W Indiach jest ono określane jako „samandhi” i rozumiane jako zbliżenie się i połączenie duszy indywidualnej z kosmiczną.

Prościej można to określić w ten sposób, że chodzi o połączenie ze swoją własną duszą, ze swym „JA”. Trzeba pokonać własne „EGO”, które nie pozwala widzieć świata w jego rzeczywistych kolorach i odcieniach. Człowiek bywa z tego powodu nieszczęśliwym. Nie pozwala też zrozumieć podstawę bytu człowieka. Jogin dochodzi na końcu swej drogi do prawdziwego bytu, świadomości oraz szczęścia. Dzięki temu osiąga on oświecenie, czyli „MOKSZĘ”. Jako oświecony, który pokonał swoje „EGO” widzi teraz świat takim, jakim jest on w rzeczywistości.

Na Zachodzie Joga nie jest uduchowiona do tego stopnia co na Wschodzie. Nie musisz medytować i dochodzić do stanu oświecenia. Nie jest to oczywiście warunkiem uprawiania Jogi. Odgrywa ona tutaj rolę swoistego środka w dochodzeniu do własnych celów. Pomaga się zrelaksować, uwolnić od codziennych napięć i być zadowoloną. Uczy, w jaki sposób można poprawić swój stan fizyczny oraz psychiczny. Taka umiejętność może się okazać bardzo przydatna. Pogoda ducha pozytywnie odbija się na otoczeniu, co może przynieść efekty w pracy zawodowej oraz w domu.